Ja ja, we zeggen allemaal dat iemand groene vingers heeft, als zijn tuin er mooi bij staat en als het lijkt alsof alles wat hij plant altijd groeit en bloeit.

Maar heeft dat wel iets met vingers te doen? Ik denk dat het eerder iets te maken heeft met aandacht en tijd, eens langs de plantjes lopen en zien of er iets gedaan moet worden, of het spul er te droog bij staat, of er onooglijke takken afgesneden moeten worden en meer van zulke kleinigheden. De echte tuinier zet daarom ook geen sproeiers aan, maar spuit liever “met de hand” zodat hij dadelijk kan zien of er weer ergens onheil uitbroedt in zijn tuin (slakken, wormen, een plant die op sterven staat, e.d.)

In de winter beschermen velen van ons (dat zijn de echte liefhebbers) hun tere planten met gaas – ze zien er dan uit als Moslimbruiden (verhuld van top tot teen, onzichtbaar wat er onder die lappen zit). In Nederland kent men de IJsheiligen, dat is zo begin juni wanneer alle gevaar van nachtvorst voorbij is en de tuinier dus kan gaan planten. Als we dat omrekenen, zouden de IJsheiligen hier zo rond midden september moeten zijn – alle gevaar van “Swart Ryp” geweken. Dit jaar hebben we al TWEE keer swart ryp gehad (ja heus!) en bevroren zelfs planten die al jaren op dezelfde plek staan voor de eerste keer. En men had ons nog wel een milde winter beloofd…

Sommigen van ons denken misschien dat we te oud zijn om in de tuin te werken – en in ieder geval zijn we in De Meerpaal in de bevoorrechte positie dat er zoveel tuinmannen zijn om ons te helpen.

En dan gaan we lekker klagen omdat het geen echte opgeleide tuinmannen zijn. En dan denk ik aan een krantenartikel dat ik onlangs zag: een paar oude gerimpelde handen die heel behoedzaam een stekje gaan planten. Dat beeld vertelt een heel verhaal!

Tuinwerk heeft veel psychologische verdiensten, maar het verschaft ook wat lichamelijke oefening waarvan je zelf kunt besluiten hoe zwaar je het wilt maken. O.K., de meesten van ons kunnen geen grote en diepe gaten graven om struiken of bomen te planten – het is hier nu eenmaal geen jeugdkamp.

Maar lichte oefening, een geliefd plantje in de border zetten, dat gaat toch nog wel; en desnoods pakken we er een bankje bij als onze krakende botjes niet zo lekker meewerken. Om planten op te binden of te snoeien kun je toch echt geen zwaar lichamelijk werk noemen, maar het geeft een enorme voldoening om het zomaar zelf gedaan te hebben en dan lekker met een kopje koffie te kijken naar een tuin die al een beetje opknapt na dat beetje aandacht.

Om buiten te zijn is op zichzelf al een extra verdienste voor de algemene gezondheid, al was het alleen maar om de vitamine D3 die je opneemt en die je botten versterkt. In De Meerpaal heb je dan ook nog het voordeel dat al die mensen die graag wandelen of hun eten gaan ophalen, je zien scharrelen en gewoonlijk even een praatje komen maken en kijken wat je nu weer uitvoert. Zo leren de tuinmakers elkaar ook nog kennen, zo kun je stekjes ophalen en uitdelen – en ik heb van inmiddels overleden vrienden nog heel wat stekjes die inmiddels tot grote bloeiende planten uitgegroeid zijn en zo een blijvende getuigenis zijn van een vriendschap die gebaseerd was op gelijke belangstellingen.

Volgens het eerdergenoemde krantenartikel zou regelmatig 20 minuten tuinwerk ook leiden tot versterking en onderhoud van de breincellen. En dat willen we toch allemaal? Al geniet je maar van wat ons gezegend klimaat ons het hele jaar biedt zoals alwijnen, bougainvillea en andere struiken die zelfs in de winter bloeien. Echt niet fit genoeg voor tuinwerk? Een mooie plant op de stoep tafel laat je ook beter voelen.  

Komaan, koop tuinhandschoenen en zo’n heel klein tuinvorkje en -schepje en probeer het! Als in de lente de blaadjes uitlopen en er hier en daar bloemknoppen verschijnen, kun je niet geloven dat je dat zelf veroorzaakt hebt. Sterkte! 

Antoinetta Hoogendoorn