Door Joyce Wadler (ingekort)

Ik was onlangs op weg naar de keuken om wat te ontbijten toen ik merkte dat mijn slaapkamerkast open was, wat me eraan herinnerde dat ik misschien een broek in een andere kast had waar ik in zou kunnen passen nu ik ben afgevallen, maar op weg daarheen zag ik een verzekeringsverklaring op de salontafel, dus ik ging naar de balie om het in te dienen en toen ik de computer zag, herinnerde ik me dat ik er de laatste tijd geen back-up van had gemaakt, dus dat deed ik.

Ik heb het gevoel dat dit een aandachttekort probleem kan zijn dat verband houdt met veroudering.  Maar net zoals ik vroeger veel tijd besteedde aan het naakt kijken naar mijn lichaam in de spiegel, om te controleren of alles in orde was, besteed ik nu veel tijd aan het kijken naar mijn hersenen en me afvragen of het in orde is.

Een kamer binnenlopen en vergeten wat ik wilde, is iets waarvan ik heb gelezen dat het vaak gebeurt met mensen van in de 60 en geen reden tot bezorgdheid is. Ik heb af en toe iets dat ik beschouw als ruimtelijke dyslexie, waarbij ik, om een voorbeeld te geven, naar de keukenkast ga om de Special K op te bergen en merk dat ik de koelkastdeur open.

Dit baart me wel een beetje zorgen, vooral vanwege een verhaal dat een vriendin me vertelde over een oudtante toen we jong en callow waren, d.w.z. achter in de twintig: de tante is aan het strijken als de telefoon gaat. Ze pakt het strijkijzer en zet het aan haar oor. We vonden dit zo belachelijk dat het hilarisch was. In de zeldzame gevallen dat ik zelf een strijkijzer gebruik, beschouw ik het als een tijger in de woonkamer: het lijkt oké, maar het kan zich elk moment tegen me keren.

En opdat je niet denkt dat dit iets is dat alleen voor vrouwen is, moet ik je vertellen over een 67-jarige mannelijke vriend van mij die naar de badkamer ging met een paar vuile sokken die hij in de wasmand wilde gooien, maar ze in plaats daarvan in het toilet gooide! Ik heb eigenlijk nooit het einde van dat verhaal willen horen.  

Waar was ik?  Oh ja, leeftijdsgebonden aandachttekort (ARAD). Ik heb hierover een naar mijn mening baanbrekende medische openbaring gehad: ik denk dat dit de reden kan zijn waarom sommige oudere mensen er zo lang over doen om zich klaar te maken om het huis te verlaten. Laat me maar mijn jas pakken; Ohh. En de foto ernaast. En die daarnaast, van mij als jonge vrouw die met die schattige Tiroolse hoed over de noordwand van de Eiger huppelt. Ik denk dat ik die hoed nog steeds heb, toch, hij zit in een plastic doos naast die vijf decennia aan medische rekeningen in de kast waar ik de kattenmand in bewaar. Ik vraag me af of vismotten de hoed hadden kunnen opeten? Heb ik de kat te eten gegeven? Ik denk dat ik het maar beter kan voeren.  

Wat zei ik ook alweer? Familie waanzin. Mijn vader had, toen hij ouder werd, soms vreselijke angst – die vaak ongemakkelijk opdook als we allemaal in de auto zaten, ongeveer 30 mijl verderop. Hij zou zich plotseling zorgen maken of iemand de oven aan had laten staan… en dat het huis zou afbranden. (Ik zou op een dag graag de statistieken willen zien over hoeveel huizen daadwerkelijk tot de grond toe afbranden omdat je de oven op 350 graden hebt laten staan, maar tot nu toe heb ik deze angst niet gehad, mogelijk omdat ik de oven nooit gebruik).

Ik heb soms problemen om te onthouden waar ik dingen heb neergelegd. Ik vergeet ongeveer zes keer per dag waar ik mijn mobiele telefoon heb neergelegd, maar als ik dat doe, bel ik mezelf gewoon op de vaste lijn, wacht op mijn beltoon: ‘Uit elkaar gaan is moeilijk om te doen’. Het is een geweldig systeem. Ik wou dat ik een beltoon op mijn hoortoestellen, autosleutels kon plakken… En elk item in mijn leven, hoewel ik een beetje ziek word van de beltoon!.  Wat heb ik nu met de afstandsbediening gedaan?

Joyce Wadler is de auteur van ‘Cured: My Ovarian Cancer Story’