“Oud worden is een zegen

maar als je er komt valt het tegen.”

Hierdie wyse woorde staan op ‘n bordjie by die deur van een van ons nog steeds laggende bewoners. Wat wou ons dan? Jonk dood gaan en al die vreugdes van ‘n lang lewe misloop? Vir die meeste van ons is daar kinders en kleinkinders, daar was ‘n werkende lewe waarop ons kan terug kyk, daar was al die vriendskappe en al die dinge wat ons kon doen en ook inderdaad gedoen het. En nou is daar weer ‘n nuwe jaar en kan ons weer eens begin met ‘n goeie plan: Maak iets van die jare wat daar nog oor is.  

Een van ons inwoonsters, na aan 90, het gesê dat mens nog iets van sy lewe moet maak. Sy is altyd mooi aangetrek en eet haar middag-ete aan ‘n gedekte tafel, plantjie daarop en bietjie musiek daarby. Dit is nie soveel moeite nie, maar laat jou dan soveel beter voel dan om voor die TV te sit met ‘n bord op jou knieë. Daar word deesdae dikwels gesê dat ons meer bewus moet lewe: Kyk na die mooi rooi tamatie op jou bord, dink aan die plant wat in die son gestaan en groei het, en die vrug proe dan soveel lekkerder. Dit geld voor alles wat ons doen: elke stap wat jy nog kan gee tel, elke groet wat jy ontvang of gee, tel; geniet van die son of die reën, van die tuin, en so aan. Daar is nog soveel om vir dankbaar te wees, ook al wil die ou lyfie nie meer altyd so lekker nie…. 

Ons hou ook almal meer van iemand wat nooit kla nie en se dat alles goed gaan, dan van die persoon wat orals pyne en skete het. As jy kla oor ‘n seer knie, loop jy in ieder geval die risiko dat jou buurvrou se: “Maar my arm is so seer.” Wat baat albei daarby? Niks nie! Die een wat vrolik rond loop al is dit nou skielik met ‘n wandelstok of rollator, kry nie net bewondering maar laat die ander ook beter voel.  “Kan dit nie soos wat dit moet? Nou, dan moet dit maar soos wat dit kan.” Dis weer so ‘n ou Nederlandse wysheid. 

As jy steeds kla, laat jy jouself en die ander persoon nie beter voel nie en loop jy ook kans dat hulle jou en jou klagtes gaan vermy. Moenie by die pakke neer sit nie, dit is wat dit is.

Kom aan dus, vasbyt en glimlag! Strydvaardig wees, want ons word nou eenmaal almal ouer en vir party is dit regtig nie maklik nie. Maar ons het almal jonk begin! Dis al lank gelede dat ons van De Meerpaal vrede moes maak met die eerste grys hare en die eerste plooie, en nou is ons in die volgende fase. Ons ken almal wel iemand hier wat swaarder kry as ons self, maar as hulle die stryd moedig aanpak, bewonder ons hulle. Dink maar aan die mense wat vroeg oggend stap, sommiges selfs met ‘n wandelstok of rollator. Ons is so gelukkig dat daar die gimnastiek klasse is om ons waar moontlik in beweging te hou. Die warm swembad is ideaal voor fisioterapie wat jy sommer self kan doen.

Jammer genoeg moet baie van ons ons lewensmaat verloor, maar selfs daar sien ons verskille hoe mense dit verwerk en verder gaan. Soos ons ouer word, word dit in ieder geval stiller om ons heen soos ons ook ou vriende verloor.

Daar is wel mense (gelukkig maar min) wat by die huis sit, niks meer wil onderneem nie, en hulself jammer kry. Dis nou regtig ‘n manier om te vereensaam. En baie van ons bewoners meen dat jy self skuld is as jy eensaam is in De Meerpaal. Al kom jy net op Woensdag oggend na die Hollandia Saal, ontmoet ou vriende en maak dalk nuwes by. Ja, ons ou inwoonster is reg: Jy moet nog iets van jou lewe maak – jy is dit in die eerste plek aan jouself verplig. En as dit te moeilik is om strydvaardig te wees, kan ons minstens weerbaar wees.

Lag en die hele wereld lag saam,

Huil en jy huil alleen.

Antoinetta Hoogendoorn