Kontak ons gerus! Tel: 012 807 5217/8

Januari 2022 – Bewoners Bulletin

DOOR BEWONERS – VOOR BEWONERS

ONS KYK TERUG OP 2021

Ons woon nou al 18 maande in De Meerpaal. Die eerste 6 maande was effens geïsoleer as gevolg van Corona maatreëls, maar gedurende die afgelope jaar het ons die voorreg gehad om die inwoners van nader te leer ken en ook De Meerpaal en sy aktiwiteite te kon meemaak.

Dit was, en dit is steeds ‘n belewenis om te sien hoe almal saamwerk om ons verblyf hier sommer net lekker te maak.

Met die gereelde kerkdienste en die gesellighede soos die Kersete, Sinterklaas, koffie-oggend, sjoelen, put-put, koor, mini-mark, 50/50, bingo en vele meer word ‘n heerlike gees van saamhorigheid geskep.

Ons wil graag al die verskillende organiseerders bedank en gelukwens dat hulle dit regkry om gereeld iets nuuts uit te dink vir hierdie geleenthede. Daar is altyd iets om na uit te sien en dit is duidelik dat die inwoners dit altyd terdeë geniet.

Dan is daar ook die bewonerskomitee en blokhoofde wat vriendelik na ons onmiddellike behoeftes omsien.

Met die ondersteuning van die bestuur en die kantoorpersoneel word ‘n omgewing geskep waarin al hierdie vrywilligers vir ons ‘n vriendelike en gesellige omgewing skep waarin ons almal ons oudag kan geniet.

SALUT
Peet en Stijntje Delport

Een stukje van de tekst van het lied dat Angela Merkel koos voor de officiële staatsceremonie bij haar af-scheid als Kanselier van Duitsland:

“VOOR MIJ MOET HET RODE ROZEN REGENEN –

ALLERLEI WONDEREN MOETEN ME OVERKOMEN.

DE WERELD MOET ZICH GRONDIG VERANDEREN

EN HAAR PROBLEMEN VOOR ZICHZELF HOUDEN.”

Een mooi motto voor ons, bejaarde mensen, om vol moed te beginnen aan weer een nieuw jaar!

KERS-ETE, ‘N HOOGTEPUNT VAN ONS JAAR.

In 2020 kon die Kers-ete nie gehou word nie, omdat Covid-19 soos met so baie dinge ons planne verydel het. Laas jaar kon ons gelukkig, soos gebruiklik, voortgaan en op 1 Desember was dit dan so ver. Alle 100 kaartjies was al gou verkoop, op die prikborde het ons gesien watter lekker geregte hierdie jaar aangebied gaan word, en dis dus nie verrassend nie dat daar lank voor 12:00 opgewonde bewoners versamel het by die deure van die Hollandia Saal. Rollators, rolstoele, wandelstokke – niemand laat hom weerhou om die ete by te woon nie. Ook ons super-bejaardes is daar: Thea Strydom (103), Bep van Dijk (101), Ank Brabers (diep in die 90) om maar net ‘n paar te noem.

Opvallend is ook die gesellige sosiale atmosfeer wat hier heers, geen gekla omdat jy bietjie moet wag nie, ons is mos hier vir ‘n partytjie. Dis ook lekker om te sien  dat besoekers hul vir die ete mooi gemaak het: vandag geen sweetpakke of ou T-hemde nie, mans in kleurige hemde en die dames – ai tog, die kaste is oopgetrek en daar het mooi rokke uitgekom; daar is ook nog juwele gevind en hier en daar sien mens selfs ‘n tikseltjie grimering!

Die saal is heerlik koel, met deure wyd oop (ook goed vir Covid-ventilasie) en alte mooi ingerig. Tien groot ronde tafels met wit tafeldoeke en geel oorkleedjies, groot besonder-mooi gemengde ruikers en bordjies met koue vleis by elke sitplek wat ‘aangetrek’ is in wit materiaal, party met ‘n groot geel strik. Geel servette in die glase benadruk die sonnige geheel.

Rob Wesseloo open die geselligheid en stel die mense voor wat hierdie samekoms moontlik maak deur hul entoesiasme en harde werk. Veral Nicolette word soos altyd toegejuig, want dink jy aan die Meerpaal kombuis, dan dink jy aan Nicolette.
Tussendeur gee ons aandag aan Roelf Vos se 85e verjaardag en sing hom graag toe – en so ‘n 85-jarige kan dan nog bloos!

Na die voorgereg hou Rob sy lyf-kabaret grapmaker en laat ons lekker lag. En toe word dit hardloop vir die personeel en die Bestuur van die Stigting om al die mense te bedien en ook nog die verskillende soorte wyn te skink. Die kos is heerlik soos altyd, en ons verkyk ons aan die pragtige bondeltjies klein Kenya-boontjies wat met knapperig-gebraaide spek toegebind is. So baie werk!! “Mmmm…! Ai, dis lekker…”, “Dis soos ‘n duur restaurant”, hoor jy. Ook die wyn vloei ryklik en dalk is dit tog ook wat bietjie help aan al die vrolikheid en geselligheid.

Die vrolikheid verander na hilariteit as Rob ons verduidelik watter speletjie ons gaan speel. Plastiek-eetgoed moet bygepas of omgeruil word totdat jy ‘n komplete stel het en dit beteken dat daar ‘n hardloper vir elke tafel moet wees wat die uitruil werk gaan doen. Die bewoners wat fluks ter been is hardloop onder luidkeelse aanmoedigings, pryse word gewen en die plesierigheid styg ten top.

Daarna word die pragtige en smaaklike nagereg bedien. Na die koffie gaan ons huis toe, terwyl die kelners en kelnerinne nou eindelik ‘n bietjie rus kan geniet.

Die inwoners wat elke jaar die ete by woon weet wat om te verwag. ‘n Paar van die nuwe inwoners was vol lof oor wat De Meerpaal se mense vermag; die atmosfeer, die kans om nuwe mense te ontmoet, die fantastiese kos – dis onvergeetlik, sê hulle. En ons sê almal so!

– Antoinetta Hoogendoorn

 

VAN OUD NAAR NIEUW

Gefeliciteerd, iedereen die dit leest!

Jullie hebben het ‘jaar-om-te-vergeten’ – 2021 – overleefd.

Wat een jaar het was!  Eerst dachten we dat het Coronavirus wel spoedig iets van het verleden zou zijn. We wasten toch netjes onze handen, deden ons mond- en neusmaskertje voor en hielden afstand van iedereen? Maar nee hoor, we kregen soms nog even zwaardere inperkingen (genoeg drank in huis?). Vooral die inperkingen waren voor velen van ons een straf: we mochten onze kleinkinderen niet meer knuffelen. En sommigen werden tóch besmet.

Maar we bleven uitkijken naar dat bekende licht aan het eind van die tunnel: tegen de kerst zou het immers wel over zijn. Ja, hallo! Daar had ons virusje andere plannen voor: omikron meldde zich aan. Onze lokale wetenschappers waren de eersten om de schelm raak te zien. Groot nieuws, maar meteen gingen wereldwijd de grenzen voor ons op slot. Alsof omikron zich aan grenzen stoorde; het was in andere landen al druk bezig om zich te verspreiden, zoals men ook in Nederland ontdekte. Had niks met Zuid-Afrika te maken.

Dus terug naar af. Gelukkig is omikron wat vriendelijker. Het is wel vlug, springt gemakkelijk van de een op de ander, maar het maakt je minder ziek en laat je niet gemakkelijk in het ziekenhuis belanden. Bovendien, haastige spoed is zelden goed, zo zegt men. Misschien gaan die nieuwe en driftige variaties Covid-19 wel de das om doen, wordt die zwakker en stopt er mee. Zoiets schijnt in het verleden met de Spaanse griep het geval te zijn geweest. We kunnen toch hopen? Binnenkort krijgen we wellicht ook onze derde prik voor extra bescherming. Ja, we blijven op onze hoede voor besmetting.

Is er iets anders waaraan we denken, als we het over het jaar 2021 hebben? Wat van beurtkracht? Ook zo’n lekker ding. De Ruyter schijnt grip op ESKOM te krijgen. Misschien zijn we er in een jaar of vijf vanaf.

En dan natuurlijk Verstappen! Niet die van De Meerpaal, maar de echte Max! Laatste wedstrijd, laatste ronde, laatste bocht en ja hoor: wereldkampioen!

Op de Dikkopse Weide hebben we nu een vaste hadida familie en ’s avonds kunnen we luisteren naar het brulpadda concert vanuit de Dikkopse Vlei. Ons dierenleven floreert.

Al met al lijkt het erop dat er weinig verschil zit in de overgang van Oud naar Nieuw. Toch maar positief blijven. Iedere ochtend maar weer even kijken of alles nog werkt (nou ja: zo goed en kwaad als het gaat natuurlijk). Genieten van wat er te genieten valt. Dankbaar zijn dat we op De Meerpaal wonen. Wie kan ons wat.

Een gezegend, veilig en gezond 2022 toegewenst.

– CB

WELKOM

We verwelkomen deze maand de volgende nieuwe medebewoners: .
Dhr. en Mevr. Hendrik en Maria Bruwer in Huis 10

Moge zij zich snel bij ons thuis voelen.

Als wij, Nederlanders, die namen zien weten wij meteen dat wij hier met Friezen te doen hebben. Bij de naam Afke denken velen van ons zeker aan het boek Afkes Tiental, dat misschien niet eens meer verkrijgbaar is, maar waarvan Afke nog wel een exemplaar bezit. Jammer genoeg in het Fries, dat voor de meeste Nederlanders niet zo makkelijk is. Luuks naam wordt in de adreslijst gegeven als Lieuwke; en zelfs als je de Friese taal (want we mogen het geen dialect noemen!) niet kent, is het wel duidelijk dat dat Leeuwke is, oftewel Kleine Leeuw. Een familienaam, legt hij uit, en het is wel zeker dat deze mensen van hun tradities houden.

Geen wonder.  Beiden groeiden op oude boerderijen op: Afke op een boerderij uit de 16e of 17e eeuw in het kleine dorp Warns; Luuk lacht dat hun boerderij in het even kleine dorp Wyckel niet helemaal zo oud was, maar toch wel al een heel aantal generaties in de familie. Gelukkig werden er op de Kippenburg regelmatig danspartijen gehouden, waar de jonge mensen van deze afgelegen plaatsen elkaar konden ontmoeten. Zo ook Luuk en Afke, die later trouwden en geen tiental kinderen kregen, maar wel een drietal. Twee daarvan wonen in Nederland (Zeist en Enschede), de oudste in Windhoek.

Luuk studeerde voor civiel ingenieur in Delft en werkte daarna twee jaar bij de firma Grontmij. Afke deed administratief werk. Als echte Friezen schaatsten ze veel en goed, maar dat kan nu alleen maar bij de schaatsbaan in The Grove – maar ze zijn te verstandig om dit op hun ouderdom nog te doen!

Toen zij in 1973 een algemene advertentie zagen over werk in Zuid-Afrika, ging het avontuurlijke stel, zoals velen van ons, naar de Zuid-Afrikaanse Ambassade in Den Haag en kwamen met twee kleine kindertjes hiernaartoe met het idee “om maar eens te gaan kijken.” Luuk kwam terecht bij een kleine firma waar hij drie jaar werkte. In die tijd woonden ze twee maanden in een flatje in Sunnyside, drie maanden in een flat in Gezina, en toen kochten ze, zoals zo vele Nederlandse gezinnen, een huis in Rietfontein. Dat huis werd in de 47 jaar dat ze er woonden een paar keer verbouwd. Ze bleven wel echt Nederlands: Afke deed steeds de boodschappen op de fiets – en ze “dreigt” dat ze dat steeds zal blijven doen. Zij gaf 30 jaar lang naaldwerk klassen aan huiswerksters en deed dat met veel plezier zodat zij ook leidster werd van die naaldwerkklassen.

 Luuk werkte intussen vanaf 1977 bij Van Wyk & Louw in Pretoria, daarna een jaar in Windhoek en na 1994 (toen Zuid-Afrika wereldwijd meer aanvaard werd) bij Auricon (Pretoria) over de hele wereld. In zijn werk kreeg hij veel te doen met de bouw van wegen en vooral met bruggen zodat hij glimlachend zegt dat hij een ‘bruggen specialist’ geworden is. Na zijn pensioen kon hij de bruggen nog niet met rust laten, en raakte hij betrokken bij brugbeheer in het Krugerpark. Afke en Luuk sloten aan bij de Ereveldwachters (mooi woord voor Vrijwilligers) van Sanpark.

En De Meerpaal? Het was nodig om hiernaartoe te komen, omdat zij heel veel onderweg zijn en hier dus het huis kunnen afsluiten en wegwezen. Kinderen in Nederland en Namibië moeten bezocht worden, de Wildtuin vraagt aandacht en dan zijn er nogal die hobby’s, zoals hard lopen voor Luuk die al 22 Comrades achter zijn naam heeft. Voor de garage bij hun bungalow staan bloembakken zodat het duidelijk is dat er geen auto in staat: het is een ruimte (B138, de laatste nieuwe bungalow) waarin geknutseld wordt en waaruit allerlei fraai handwerk komt.

 Het is wel duidelijk, dat we deze mensen alleen zullen zien tussen hun vele reizen door, maar dan zijn ze toch heel sociaal. En echt: ze ‘horen er bij’ – terwijl ze nog maar zo kort in De Meerpaal wonen.

Antoinetta Hoogendoorn

Vanuit Nederland schrijft Aad Overvliet:

Het is winter in Nederland. Sinterklaas is weer terug naar zijn geliefde Spanje (ik vraag mij trouwens toch altijd al af wat hij hier zoekt in die kou) en de Kerstdagen zijn met ons. Daar heb ik geen kalender voor nodig want de televisiereclames herinneren mij er wel aan. De ene supermarkt na de andere gooit zijn volle gewicht in de strijd om mij in de winkel te krijgen en te genieten van de aanbiedingen als hazenpeper of reerug, en rode peertjes en aardappeltjes die ook in de airfryer kunnen. En de wijnafdeling verleidt mij met hun heerlijke rode en witte wijnen. Want zonder welgevulde tafel kun je immers geen kerstfeest vieren.

Als ik moe van al die drukte op de bank een beetje indommel droom ik weg naar het kerstfeest van vroeger. Weet u het nog, het kersttoneelstuk op school waar weken op geoefend werd, en de ouders in de gymzaal tijdens de uitvoering. Er was ook altijd wel een klasgenootje wat van de zenuwen ziek werd, maar tóch meedeed, en met rode wangen op het toneel zijn zinnetje mocht uitspreken. En dan het zingen van de kerstliedjes en het kerstfeest van de zondagschool met als traktatie altijd een sinaasappel en een boek. Maar niet zomaar een boek, maar een boek met een stichtelijke inhoud. Ik herinner mij nog een boek van een jongen die uit werken ging bij de boer en daar ook ging inwonen. Vlak bij de boerderij was een diepe waterplas en daarin zou een schat liggen, zo vertelde men in het dorp. Eindelijk, op het laatst van het boek, werd de schat boven water gehaald en de schat bleek een ijzeren kistje te zijn met daarin, ……… een bijbel!! Ik heb het boek gelezen en gelezen want de opbouw was zo spannend, ook al wist je al lang hoe het afliep.

En dan het kerstfeest zelf. Een witte kerst was heel normaal en ’s-avonds eerst naar de nachtmis hoorde erbij. Opgedoft door de sneeuw naar de kerk. Brandende kaarsjes achter de ramen, geen elektrische, want die hadden we toen nog niet, en van veraf hoorde je al het orgel. Ieder moment verwachtte je de ster van Bethlehem te kunnen zien en je hoorde de engelen zingen van vrede op aarde en in de mensen een welbehagen. Eenmaal thuis gauw naar bed want morgen is het kerstmis. En o ja, …… in de kerstnacht was het verboden om bij de koeien in de stal te komen, want om precies 12 uur lagen alle koeien op hun knietjes. En ik geloofde dat, want ik was nog een kind.  

De volgende morgen was het dus feest. Een mooie kerstboom in de kamer, de piek bovenop, en naast de kerstboom een emmer water met een natte dweil, want stel je voor dat de boom door die kaarsjes in de fik zou vliegen? Geen kadootjes, geen hazenpeper en geen reerug bij het kerstdiner, maar een konijntje (voorzichtig gestroopt door vader). Maar ach, …… de zoveelste Jinglebel haalt mij ruw uit mijn droom en ik sta weer midden in het jaar 2021. Het is bijna kerstfeest maar anders dan vroeger. En daarom koester ik graag die mooie herinneringen die ik bij mij draag aan het kerstfeest van toen. 

Ik wens u allemaal oprecht hele fijne Kerstdagen, een veilige jaarwisseling en een gezond 2022 en heel veel mooie dromen.

Aad Overvliet.

15 december 2021

VERJAARDAGEN IN JANUARI 2022

HARTELIJK GEFELICITEERD

Susan van Deventer
Siegfried Maritz
Mieke Boerrigter *
Annie den Houting
Hein Henze *
Bertha van Dam * (90)
Piet Miske
Lieuwke Hepkema
Wim van den Berg
Vlot de Boer *
Cornelia van Wamelen
Anneke Heesakkers
Lynie vd Westhuizen
Wietske vd Dussen
Ton Boerrigter

*Kroonjaar

Uitgave is buiten de verantwoording van het SNBC-bestuur.

Verantwoordelijke redacteur en opmaak: Cor Beek

Productie en verspreiding: Kantoor De Meerpaal

Vaste medewerkers:
Antoinetta Hoogendoorn – B114 en
Aad Overvliet – Amov@planet.nl

Afsluitdatum voor nieuwe bij-dragen uiterlijk 15de van elke maand aan Cor Beek – B120 of cor.beek@gmail.com

De redacteur behoudt zich het recht voor om inzendingen (vooral anonieme) te weigeren of te bewerken.